Kristiaan Asscheman’s New Media Lab

De tranen rollen over mijn wangen als ik eraan terugdenk. Die dag, dat moment, het was afgrijselijk. Ik had er al vaak aan gedacht, maar toch nooit echt verwacht. Mijn hart doet pijn als ik bedenk dat ik jou nooit meer terugzie.

Daar lag je dan -pats- op de grond. Ik heb nog geprobeerd je te redden. Eerst zachtjes: ik streelde over je gladde, glimmende hals en keek je diep in je ogen. Het enige dat ik nog zag was een venster zonder ziel.

Daarna pakte ik je steviger vast. Met twee handen schudde ik, steeds harder en harder. Het hielp niet. Wanhopig ramde ik op je lijf in, hopend dat de pijn je wel weer wakker zou maken. Het was al te laat…

Voor eeuwig ben jij heen. Nooit meer zal ik jouw schitterende stem horen die kon zingen in alle talen.

Wat maakte jij mijn leven makkelijk en fijn. Ik kon altijd naar jou luisteren en ach…jij praatte wat af. Vooral zingen, dat deed jij zo goed. Ik heb nog een ambulance gebeld, misschien dat zij nog leven in je konden krijgen. Niks hielp, helemaal niks, ik moet het accepteren.

Een leve zonder mijn schattige, blauwe iPod mini.

Want wat maakte hij mijn leven aangenaam. Alle saaie momenten wist mijn iPod me op te vrolijken. In de trein, auto, vliegtuig, in de wachtrij of op vakantie. Overal gingen we samen heen. We waren onafscheidelijk.

Op het moment dat onze wegen zich scheidde realiseerde ik me pas hoe belangrijk zo’n ding in je leven is. Ik schreef eerder al over een leven zonder internet. Echter, een leven zonder iPod is bijna net zo ondraaglijk.

Als ik in de trein zit heb ik geen muziek, moet ik noodgedwongen koeien tellen of het gezeur aanhoren van bejaarde mensen die blijkbaar standaard een hekel aan het leven hebben. Nee, geef mij maar mijn iPod mini.

Nu zit ik in de trein muziek te luisteren vanaf mijn laptop, maar ik zal je zeggen: dat is reuze onhandig. Ding aanzetten, mediaplayer opstarten, muziek uitzoeken, voor je het weet ben je alweer vijf minuten verder. En als je de trein uit moet begint hetzelfde riedeltje van vooraf aan, alleen dan omgekeerd.

Hierbij hulde aan de iPod (en andere mp3-spelers). Klein, fijn, snel. Overal waar je wilt muziek en dat is voor een muziekfreak als ik een levensvoorwaarde. Wees gerust, ik ga voorlopig geen zelfmoord plegen, maar ik ben wel heel hard op zoek naar een vervangend broertje of zusje voor mijn gestorven kameraad.